Ja, vergeet dat voornemen om elke week iets te posten maar, ik doe toch gewoon mijn zin.
De voorbije weken hebben we in België weer massaal te maken gehad met stakingen en acties omdat niet iedereen het akkoord is met o.a. de nieuwe pensioenregeling. Dat was te verwachten, maar ik had het toch liever anders gezien. Een andere aanpak misschien, iets constructiever. Minder met de vinger wijzen en meer werken aan die rooskleurige toekomst die zowel wij als de volgende generaties wensen. Maar dat is veel gevraagd in dit mooie apenland.
Neem nu die stakingen. Iedereen moet langer werken, dat is gewoon zo. Iedereen die dat ontkent of beweert dat hij/zij dat nu net niet zou moeten doen ziet de brede “picture” niet. Ons zorgsysteem is ongelofelijk goed, maar even ongelofelijk duur! Hoe meer mensen ouder worden (wat gewoon zo is dankzij dit zorgsysteem), hoe meer mensen zullen moeten werken om het betaalbaar te houden. Hoe meer zwakke mensen er zijn, hoe meer sterke mensen er moeten zijn om hun lasten te helpen dragen. Sommige mensen vinden het een morele plicht om te doen wat men kan, anderen profiteren liever. Ik wil geen hele groepen mensen in deze categorieën plaatsen, if anything alleen individuen.
Ik probeer het standpunt van de vakbonden te begrijpen, echt waar, maar ze blijven gewoon klinken als kinderen die hun speeltjes (brugpensioen, landingsbaan, extra premies, extra verlof, extra vast loon, etc.) niet willen afgeven, ondanks het feit dat die luxeregelingen van vorige decennia langzaam maar zeker te oud en gevaarlijk worden voor de huidige maatschappij! Er zullen heel veel harde werkers en goede mensen tussen de militanten zitten, daarover geen twijfel, en moest het kunnen ik zou hen hun rust en geld zeker gunnen. Maar het gaat niet. Beweer wat je wilt, maar iedereen -behalve de vakbonden- is het daarmee eens. The golden years zijn al lang gedaan, het geld is op.
Ik ben niet tegen oppositie. Dit is geen Syrië, Egypte of Libië. Wij zijn een democratie en oppositie is hier toegestaan, ja, zelfs broodnodig. Deconstructief gedrag, maatschappelijke chantage, andere mensen hun job in gevaar brengen en vandalisme zijn echter vele bruggen te ver. Ik stelde in 2011 mij al eens de vraag waarom dit wel zou mogen. Ik heb al vele debatten gezien, maar nergens vind ik een antwoord op een simpele vraag:
Als ik niemand kan verbieden om een bepaalde richting uit te gaan of iets te doen wat hij of zij wil; als mijn school mij niet kan verbieden om naar de lessen te gaan en te leren of gebruik te maken van de faciliteiten; als mijn verenigingen mij niet kunnen verbieden om actief mee te werken in andere verenigingen en als de onderneming waarvoor ik later zou willen werken mij niet kan verbieden om zelf nieuwe kansen tot zelfontplooiing te vinden; waarom kunnen de actievoerders mij dan ongestraft verbieden om te leren, mijn job uit te voeren of naar de winkel te gaan?
Men zal beweren dat men het geld moet halen bij banken en grote bedrijven en dat is ook deels waar (zeker wat betreft de uitbundige toplonen en -premies), maar men kan deze instellingen ook niet leegzuigen opdat de gewone burgers toch maar niets zouden voelen. Grote ondernemingen kunnen gemakkelijk verdwijnen en dan sta je daar met weer zoveel werklozen. En banken zijn de motor van elke economie; waar anders gaan KMO’s en personen geld zoeken voor investeringen en nieuwe groeimogelijkheden?
Je kan ook zeggen dat de politiek schuld treft omdat het, ondanks onze gigantische belastingdruk, er niet in slaagt om belangrijke problemen aan te pakken of zelfs nog maar overeen te komen. Ook dat is zeker waar, maar dat ons politiek systeem op niets trekt weet ik al langer dan vandaag…
Dus wat is de oplossing voor al die problemen? Geen flauw idee, maar langer werken zal er zeker bij horen. En hoe we het ook aanpakken, alleen samen komen we er.
Met vriendelijke groeten,
Iemand die hoopt dat er later toch nog een beetje geld over zal zijn voor *zijn* pensioen.